ΘΕΣΣΑΛΙΑ (12506 λέξεις)

ΤΡΙΚΑΛA

ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ & ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΕΛΑΤΗ – ΠΕΡΤΟΥΛΙ – ΝΕΡΑΙΔΟΧΩΡΙ – ΠΥΡΡΑ – ΔΕΣΗ – ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ

 ΔΡΟΣΟΧΩΡΙ – ΚΛΕΙΝΟΒΟΣ    

Κείμενο - Διαφάνειες: Άγγελος Σινάνης e – mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

© Νοέμβριος 2006 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ 

Αποτελεί γεωγραφικό παράδοξο ότι καθ΄ όλη τη διαδρομή για τον ορεινό χώρο Τρικάλων διασχίζουμε τον αχανή θεσσαλικό κάμπο, με το βλέμμα στραμμένο στις πρώτες, ήπιες κορυφές των Αγράφων. Περνάμε την Καρδίτσα, φτάνοντας στα Τρίκαλα με ένα αίσθημα που λίγο ή πολύ είναι συνδεδεμένο στο οπτικό και ψυχικό κόσμο των περισσοτέρων περιηγητών, με τα Μετέωρα. Πράγματι, λίγοι είναι οι πληροφορημένοι ταξιδιώτες που γνωρίζουν την ιστορία που κρύβεται πίσω απο τον Κόζιακα, το ανατολικότερο βουνό της κεντρικής Πίνδου.  

Ακόμα λιγότεροι έχουν άποψη για τους σπουδαίους ανθρώπους που έζησαν ή γεννήθηκαν σ’ αυτόν. Την ιστορία, τα πολιτιστικά, αρχιτεκτονικά μνημεία των ίδιων των Τρικάλων, της ευρύτερης ορεινής περιοχής που απλώνεται έως τα ορεινά των Αγράφων και του Βάλτου, τα Ξυλοχώρια και Καστανοχώρια του Κόζιακα ή ακόμα, την σπουδαία ικανότητα που κατέχουν αυτά τα χωριά να προσαρμόζονται ισότιμα, στα δύσκολα, και πολλές φορές ακατανόητα μηνύματα των καιρών. 

Κανείς δεν αναρωτήθηκε ποτέ ‘’πώς’’ είναι δυνατόν όλα αυτά να είναι ‘’άγνωστα’’ στο ευρύ κοινό και να τα γνωρίζει μόνο ένας κύκλος μυημένων ταξιδευτών. Κανείς λοιπόν δεν σκέφθηκε ποτέ το αυτονόητο. Ότι η αποκάλυψη όλων αυτών των θησαυρών χρειάζονται διοικήσεις …που να τα γνωρίζουν. Αυτές, δείχνουν να αγνοούν, απροκάλυπτα πλέον, ότι όλα αυτά τα κάποτε διαλάμψαντα χωριά μπορούν να γίνουν εξαίρετοι προορισμοί, έστω για ένα εξειδικευμένο ποσοστό ταξιδιωτών. Όλα αυτά, παρά τους τεράστιους οικονομικούς πόρους για την βελτίωση του τουριστικού προϊόντος, που αφελώς η Ευρωπαϊκή Ένωση εμπιστεύεται στην διοίκηση. Το αποτέλεσμα είναι, ότι μέσω της ανεπαρκούς, λειψής τους γνώσης, αποσιωπούν τις μελέτες για τον τόπο, την υπάρχουσα βιβλιογραφία για τα μνημεία του, δημιουργία  άξιων και αχρημάτιστων ερευνητών απ’ όλη την επιστημονική κοινότητα, έως απλών ανθρώπων του χωριού. Μετά από αυτό, δεν πρέπει να απορεί κανείς για τον τρόπο που δήθεν ‘’προβάλλονται’’ αυτοί οι χώροι από τα διάφορα ‘’τουριστικά’’ έντυπα μέσα, που με τη σειρά τους, αδιαφορούν για την υπάρχουσα γνώση και με παράδοξη όσο και διασκεδαστική, αν όχι γελοία, υπεροψία, αποσιωπούν τόσο την πραγματικότητα, όσο και την δημοσιευμένη έρευνα που έχει προηγηθεί των εντύπων τους, χρόνια τώρα. 

Μια πολύ μικρή αναδρομή στον ορεινό χώρο Τρικάλων είναι αναγκαία, αφού σε λίγα χρόνια οι νεώτεροι, θα νομίζουν ότι αυτά τα μέρη ζούσαν απο ….τον τουρισμό. Όλοι οι άνθρωποι, ολόκληρες κοινωνίες που κατοικούσαν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960 στα χωριά, δεν είχαν καμία εξάρτηση από το τι θα αγόραζαν για να ζήσουν. Όλα τα νοικοκυριά είχαν μια εξαιρετική αυτονομία αφού παρήγαν σχεδόν τα πάντα. Λαχανικά, φρούτα, κρέας, τυριά, γάλα, βούτυρο και τα παράγωγά τους. Οι γυναίκες είχαν την απόλυτη κυριότητα μέσα στο σπίτι, ύφαιναν στον αργαλειό, έπλεκαν, εργάζονταν το καλοκαίρι στο χωριό, προετοιμάζοντας τα τρόφιμα της οικογένειας για τον βαρύ  χειμώνα. Αν η γεωργία ήταν περιορισμένη, εξ’ αιτίας του ορεινού εδάφους, δεν συνέβαινε το ίδιο με την κτηνοτροφία, που αναπτύχθηκε σημαντικά, όταν τον 18ο αι. οι οικισμοί μεγάλωσαν. 

Τότε, αρκετοί τσελιγκάδες διακρίθηκαν στο εμπόριο, συσσωρεύοντας μυθικά πλούτη από τα προϊόντα που οι ίδιοι παρήγαγαν. Είναι γνωστό το εμπόριο μαλλιών, που γινόταν στη Θεσσαλία - Μακεδονία, τόσο από ξένους όσο και από Έλληνες. Όλη αυτή η ευμάρεια αντικατοπτρίζεται στα μεγάλα δίπατα – τρίπατα σπίτια ελάχιστα δείγματα των οποίων έχουν φτάσει ως τις μέρες μας. Οι μεγάλη οικονομική τους δύναμη φαίνεται στις δωρεές ή και στην εκ’ θεμελίων ανέγερση εκκλησιών, μοναστηριών, και δεκάδων κοινωφελών έργων. Πλούτος που σήμερα φαντάζει εξωπραγματικός ακόμα και από ‘’φτασμένους’’, επώνυμους επιχειρηματίες. Αν έπρεπε λοιπόν να χρησιμοποιήσουμε μια λέξη που να καλύπτει τη ζωή στα χωριά, αυτή θα ήταν: ευημερία. 

Πολύ αργότερα ήρθε εδώ πάνω ο τουρισμός. Στις μέρες μας πια, η πλήρης κατάρρευση του πολιτικού συστήματος, έφερε την χωροαταξία, που με τη σειρά της καταστρέφει και πνίγει κάθε φωνή που αντιστέκεται στις αυθαίρετες επεκτάσεις των ορεινών οικισμών και στην εκτός οικονομικής λογικής κατασκευή, ολοένα περισσοτέρων υπερπολυτελών ξενοδοχείων. Και να ήταν μόνο αυτά;

Το σύνθημα πια είναι ένα: Ας γίνει και στα βουνά, «της παραλίας».

Tuesday the 4th. . Joomla 3.0 templates. All rights reserved.