ΘΕΣΣΑΛΙΑ

ΤΡΙΚΑΛA

ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ & ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΕΛΑΤΗ – ΠΕΡΤΟΥΛΙ – ΝΕΡΑΙΔΟΧΩΡΙ – ΠΥΡΡΑ – ΔΕΣΗ – ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ

 ΔΡΟΣΟΧΩΡΙ – ΚΛΕΙΝΟΒΟΣ    

Κείμενο - Διαφάνειες: Άγγελος Σινάνης e – mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

© Νοέμβριος 2006 

ΠΥΛΗ ΤΡΙΚΑΛΩΝ 

Ένας πνιγμένος στο πράσινο, του Έλατου και του πλατανιού, τόπος άγιος, περιμένει και σας υποδέχεται με όλες τις τιμές να τον ανακαλύψετε. Άνθρωποι αγνοί, ένα με την φύση, την απλοχεριά, και την αγάπη για τα δάση και τα χωριά τους, περιμένουν να σας φιλοξενήσουν, τόσο κοντά και συνάμα τόσο μακριά από το κέντρο. 

Βγαίνοντας από τα Τρίκαλα τίποτα δεν προϊδεάζει τον περιηγητή γι’ αυτό που υπάρχει μόλις...λίγα χιλιόμετρα παρακάτω.  Η ατέλειωτη ευθεία του κάμπου διασχίζει τα χωριά, Πηγή,όπου προτείνουμε(λίγο μετά την είσοδο στο χωριό) να δείτε το κονάκι του Ζαβιτσιάνου (ιδιοκτησία Μαρίνας Δερβέναγα),ένα σημαντικό ιστορικό διατηρητέο μνημείο (ΦΕΚ 66/Β/ 21-2-1986). Αυτό το διώροφο πετρόχτιστο κτήριο, μοναδικό στην περιοχή, αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα. Πρόσφατα έγιναν εργασίες συντήρησης, αλλάχτηκε η στέγη ενώ υπάρχουν υλοποιήσιμες προτάσεις ανάδειξης και του περιβάλλοντος χώρου των 27 στρ. Προσέξτε τις περίτεχνες χυτές σιδεριές στα παράθυρα του ισογείου και την περίφραξη του κτηρίου. 

Στην συνέχεια περνάτε τη Λυγαριά, Παλαιομονάστηρο και ξαφνικά, νομίζετε ότι κατευθύνεστε σε...αδιέξοδο. Το μικρό φαράγγι που χωρίζει τα βουνά Ίταμο (γνωστό και ως Τσούκα) και Κόζιακα (το Κερκέτιον των αρχαίων, το ανατολικότερο βουνό της οροσειράς της κεντρικής Πίνδου) μοιάζει στα μάτια του επισκέπτη απροσπέλαστο. Μεγάλα βράχια υψώνονται μπροστά στο τελευταίο χωριό του κάμπου, και λες, σαν από θαύμα, κάποιο θεϊκό χέρι έκοψε το βουνό στα δύο, και η ‘’Πύλη’’ προς τον θεόρατο ορεινό όγκο...ανοίγει, οδηγώντας τον περιηγητή από τον Θεσσαλικό κάμπο στα Ορεινά των Τρικάλων και την Ήπειρο από τον συντομότερο δρόμο. 

Στην αρχαιότητα αποτελούσε το φυσικό σύνορο της Θεσσαλίας με την Ήπειρο και μετά το πέρασμα στα ορεινά, κατοικούσαν οι Αίθηκοι και οι Αθαμάνες. Αυτή η μικρή δίοδος, που σχηματίζουν τα δύο βουνά ήταν γνωστή από τα Ρωμαϊκά στρατεύματα που πέρασαν πολλές φορές από εδώ. Παλιότερα, σε αυτή την συμβολή ήταν ο οικισμός Μεγάλη Πόρτα ή Πόρτα Παζάρι ονομασία που απέκτησε από το μεγάλο ετήσιο εμπορικό πανηγύρι που γινόταν εκεί και με μικρότερη εμβέλεια συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας, στην Πύλη.

Πριν την καταστροφή του εξ’ αιτίας μιας αδιευκρίνιστης ασθένειας ήταν γνωστός για το εξαιρετικό μετάξι που παρήγαγε και τις εμπορικές του συναλλαγές με τον Τίρναβο και την Κωνσταντινούπολη. Το παράξενο είναι ότι ενώ στο μουσείο μεταξιού στο Σουφλί Έβρου αναφέρεται ο οικισμός σαν παραγωγός, στην σημερινή Πόρτα Παναγιά και την Πύλη δεν υπάρχουν καθόλου στοιχεία που να πιστοποιούν κάτι τέτοιο. Οι γεροντότεροι κάτοικοι αμυδρά θυμούνται που τους έλεγαν για την παραγωγή και τις μουριές που κάποτε υπήρχαν εδώ, αλλά γραπτές αποδείξεις δεν βρέθηκαν. Κατά τη διάρκεια της ασθένειας, το 1822, το χωριό καταστράφηκε και μαζί με αυτό και η παραγωγή μεταξιού, οι δε κάτοικοί του διασκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη της Θεσσαλίας, στην Πορταριά, στις Σέρρες ακόμα και στο Άγιο Όρος.  

Τότε, τον 19ο αι., οι εναπομείναντες κάτοικοι συνοίκησαν την Πύλη ξεκινώντας από την αρχή τη ζωή και τις εργασίες τους. Η σημερινή Πύλη, κωμόπολη πια, είναι το πρώτο εμπορικό - διαμετακομιστικό κέντρο για μεγάλο τμήμα του ορεινού χώρου Τρικάλων. Εκτός των άλλων, διαθέτει ένα αξιόλογο εμφιαλωτήριο επώνυμου τοπικού οίνου που ωριμάζει σε δρύινα βαρέλια. Πρόκειται για το γνωστό «Κελάρι Περγαντή», του Αχιλλέα Περγαντή, ο οποίος χωρίς να φείδεται χρόνου και κόπου, ασχολείται από την καλλιέργεια και την παραγωγή, μέχρι τη διάθεση. Αναζήτησε με επιμονή τις παλιές ντόπιες ποικιλίες (Σέντζο-Γρανουάρ-Μπαντίκι) και σήμερα καλλιεργεί μια δωδεκάδα από αυτές. 

Στα αξιοθέατα της Πύλης, περιλαμβάνονται η Πόρτα Παναγιά, η Μονή Γκούρας, η Μονή Αγ. Βησσαρίωνα Δουσίκου, το πέτρινο γεφύρι του Αγ. Βησσαρίωνα, και θαυμάσιες πεζοπορικές διαδρομές. Μια από αυτές, η πιο εύκολη, ξεκινά περνώντας την καμάρα του πέτρινου γεφυριού. Από εκεί, ένα πλακόστρωτο μονοπάτι οδηγεί παραποταμίως στην Πόρτα Παναγιά. Στην διαδρομή θα δείτε και μια ολοπέτρινη οξυκόρυφη κρήνη από την εποχή της τουρκοκρατίας, ενώ στον χώρο δίπλα από τον ναό υπάρχει το ολοκαίνουργιο παραδοσιακό καφενείο του Γιάννη και της Φωτεινής Σουφλιά 6976649859, 2434022783.  

Μια μεγαλύτερης διάρκειας πεζοπορική διαδρομή στο βουνό Ίταμο φέρνει τους επισκέπτες στα 1008 μ. υψόμετρο στην βραχώδη κορυφή ‘’Σουβλερό’’ όπου σώζονται τα ερείπια ενός πολύ σημαντικού ελληνιστικού φρουρίου – παρατηρητηρίου, με μεγάλους αρχαίους ορθογώνιους λίθους, το οποίο δέσποζε στις γύρω ορεινές περιοχές και διαβάσεις της Πίνδου μεταξύ 4ου και 1ου αι. π.Χ. Αυτό το κάστρο ταυτίζεται με το αρχαίο φρούριο «Αθήναιον» αν και σε 500 μ. περίπου υπάρχει και άλλο, παρόμοιο, ενώ στην ψηλότερη κορυφή σε υψόμετρο 1132 μ. στον «Πύργο» περίπου 1000 μ. βορειότερα από το «Σουβλερό» σώζονται τα ερείπια ενός άλλου ελληνιστικού φρουρίου που λόγω της θέσης του έλεγχε καλύτερα τα βόρεια περάσματα (Βροντερό – Ελάτη – Στουρναρέικα – Παλαιοκαρυά κ.α.).

Η ύπαρξη πολλών φρουρίων σε τόση μικρή απόσταση μεταξύ τους φανερώνει τη  στρατηγική σημασία ολόκληρης της περιοχής. 

Thursday the 23rd. . Joomla 3.0 templates. All rights reserved.